Kanaan jest tam gdzie chcesz.

Nie mów nigdy mi, że nie lubisz żyć.

2012-01-14T12:33:00.002+01:00

Od wielu dni brakowało mi tego miejsca.
Chciałem tutaj wpaść i zostawić coś z siebie.
Brak czasu. Brak sił. Brak entuzjazmu, polotu, inspiracji...
Jednak te kilkanaście bajtów w oceanie internetu ma dla mnie ogromną wartość sentymentalną.

/Dziękuję Ci za to, że wklepujesz ten adres do swojej przeglądarki, nawet wtedy, gdy od paru miesięcy nie dawałem najmniejszego znaku życia. Nie lubię pisać do szuflady. W zasadzie nigdy tego nie robiłem./
_______________________________________________

Jadę pociągiem i pytam się siebie
- czy to właśnie TEN?
bo może stuktuktukotam w dobrą stronę, ale na którymś z kolei rozjazdów rozczaruję się...
patrząc na oddalającą się stację-matkę.

i pytam: czy to TEN
ale nikt nie odpowiada.
a gdzie chcesz pan dojechać?

Nie wiem...

***

a kiedy trafię już na TEN,

TEN mój, przeznaczony mi pociąg,

wsiądę.

zapytam raz jeszcze: TEN to, nieprawdaż?

- Tak - odpowiesz - TEN to, i w kierunku dobrym jedziesz,

...ale zwrot nie TEN.

_______________________________________________

Wróg Bruk.

A na peronie chustka jeno,

od spodu przedziwnie naciskana przez bruk.

Bruk nieskładny. Bruk wrogi.

Nieswój bruk to był.

Przesiąkł był samotnością, złością,

a i bezczynnością zwykł.

-ości wszelkich, kaleczący, wiele ów bruk miał.

I tylko przechodzień spontanicznie rzucił się nań.

W geście powitania wyciągnął ręce,

padł w tenże bruk.

Ale bruk w pojednania geście

dał mu chustę swą.

Na otarcie.

Na pożegnanie.

Na znów.

Tylko czy nasz bruk

wróg - niewróg

Zasłużył przy powitaniu

na soczyste 'rwa!

z przechodnia ust?

Wyjątkowo... głupim!

2011-11-01T17:33:00.000+01:00

Muzyka zamieniona w 2, góra 3 dźwięki.
Miłość zamieniona w namiętność.
Namiętność rozbijająca się o przypadkowość.
Profesja zamieniona w amatorszczyznę.
Emocja zamieniona na dwa znaczki na klawiaturze.
Bóg przepostaciowiony w pamiątkę.
Pienijądz zamienijon w boga.
A światłość wiekuista niechaj im świeci...

Ale to już wszystko było.
Brak świeżości doskwierał ludziom średniowiecza, baroku, romantyzmu, modernizmu i naszeizmu...

A ja, jak jakiś złamas czepiam się, że to co moje jest najmojsze! I oryginalnym być musi!.
Za małym na to.

A jednak szukam.
Szperam.
W końcu się natknę i zrobię pożytek (?) z HB ukrytego w kieszeni.

Wciąż tkwiąc w bezsensownym i bezpodstawnym przekonaniu o własnej wyjątkowości.

Podrasowane okulary krótkowidza

2011-10-22T00:15:00.000+02:00

Niekiedy warto zrzucić z nosa okulary o szkłach w kolorze wrzosu, by podeptać je ciężkim butem i założyć ponownie, aby dzięki temu zabiegowi móc lepiej zobaczyć otaczający nas świat.

Wychowałem się w zasadzie, w "sterylnym moralnie" środowisku - nie mnie oceniać czy to dobrze, czy źle.

Czy jestem przygotowany na życie w 'prawdziwym świecie', czy może jednak powinienem wstąpić do Fight Clubu i uczyć się stylu życia od Tylera Durden'a?

A może dzięki temu, moja potencjalna, przyszła rodzina stanie się Arkadią, a skowronki o lśniących piórkach, będą roznosić po domu zapach lawendy?

Nie wiem.

Nie oceniam.

W ostatnim czasie nauczyłem się jednak kilku ważnych lekcji, z których zadanie domowe robiłem na własną rękę, bo nawet mój mentor Internet Wielki nie zna odpowiedzi na pytanie "jak żyć?"

To pytanie jest tak banalnym, że aż chce się rzygać, ale równocześnie tak trudnym, że bez nici Ariadny nawet nie próbuj przekraczać progu jego zawiłości.

Tak wiem - przeintelektualizowany bełkot.

W przeciągu ostatnich dwóch miesięcy miałem okazję poznać tylu ludzi o nieprzeciętnych historiach, że nie byłem w stanie przejść obok tego faktu obojętnie.

Czy przez czyjąś nieuwagę zostajesz skazany na wózek do końca życia;

Czy w jednej chwili tracisz bliską, najbliższą Ci osobę;

Czy drwiny z dzieciństwa na Twój temat wpłynęły na Ciebie tak mocno;

Czy dostajesz wymarzoną pracę, która daje Ci satysfakcję;

A może właśnie jesteś na etapie odświeżania swojego życia?

Pośród tych wszystkich ludzi, gdzieś błądzę.

Ale czy istnieje większa wartość, niż uratowanie komuś życia...?

Konkretnego.

Tak zwyczajnie niezwykłego.

Podano do stołu

2011-10-17T19:08:00.001+02:00

Słowo wyprzedzone przez myśl, jest jak kasztan obleczony w łupinę - dojrzewające w bezpieczeństwie.

Myśl wyprzedzona przez słowo, ma pustą kieszeń. A nieraz pełne sumienie.

Od jednego obudzenia się, do kolejnego połykam mnóstwo wiadomości.

Niejednokrotnie ciężkostrawnych. Trudnych.

Zazwyczaj miałkich - wyrzuconych bez trawienia.

Czasem na ruszt pójdą jeden, czy dwa motyle.

A potem latają takie... obijając się nieznośnie o komory i przedsionki.

Po co w otchłaniach jelita znajdują się resztki z zeszłorocznego stołu?

Dlaczego kłują mnie boleśnie i nie dają spać...?

Dwa palce w gardle nie sprawią, że mrowienie zniknie,

W tym wypadku vomitus zostanie na długo widocznym dla świata.

Stąpając po niepewnym gruncie nie zajdę daleko,

ale dlaczego musisz być tak...

***

Wybacz mi moje obżarstwo, ale...

...witam w rzeźni.

***

Boję się przekroczenia granicy, która wijąc się proponuje tą jedną propozycję za dużo.
Wykrada podstępnie kolejne spojrzenie.
Zakuwa w kajdany zgubnych myśli.

Człowiek myśli, Pan Bóg kryśli

2011-10-05T08:22:00.000+02:00

Raz jedyny miałem w życiu jakiś plan.

Nie twierdzę, że porywający, ale był. Nie bez przyczyny użyłem takiego, a nie innego czasu, ponieważ na planie i to przepuszczonym przez niszczarkę się skończyło.

Nie żebym narzekał, ale taki jest fakt.

Wychowałem się na bajkach tego prawdziwego Disneya. Pod określeniem "prawdziwy Walt" kryją się dla mnie dzieła z XX wieku. Wiem, że to co teraz napiszę będzie zajeżdzało landrynkami i innymi słodkościami, ale raz jestem to sobie w stanie wybaczyć. W tychże filmach wszechobecnym hasłem było "kieruj się sercem - niech ono dyktuje Ci drogę".

No to jestem.

Nie słucham ludzi z dolarami w oczach.

Nie słucham obcych mi ludzi.

Nie słucham nawet siebie.

Może jestem naiwny.

Pewnie jestem naiwny.

Na pewno stałem się na powrót idealistą...

Słusznie?

Nie wiem. Ale przekonałem się, że świat potrzebuje idealistów. Jeśli nie ten wielki, to na pewno ten mój prywatny, choć on też nie jest tylko mój...

Antyczne motywy.

2011-09-25T13:29:00.000+02:00

Zawsze byłem kiepski z chemii, z fizyki mierny, a z biologii mocno przeciętny.

Na polskim nie byłem najgorszy.

Po tych wszystkich założeniach, doświadczeniach czy badaniach, o których się dowiadywałem nie jestem w stanie uwierzyć w to, że to co nas łączy można zapisać za pomocą jakiegoś wzoru, czy za pomocą strzałek, nad którymi zapisane będą hormony, które przyciągają mnie ku Tobie.

Twój uśmiech, nie jest zwyczajnym napięciem mięśni twarzy.

Twoje oczy nie są tylko receptorem odbierającym bodźce zewnętrzne.

Twój zapach, to nie feromon, który tak, a nie inaczej na mnie działa.

Tylko dlaczego przy Tobie czwarty wymiar tak mocno przyspiesza?

Już tęsknię.

Bo jest za Kim.

Nie pukał. Wszedł jak do siebie, z tą różnicą, że w tym wypadku starał się zachowywać jak najciszej, żeby nie utracić ani jednego dźwięku zza uchylonych drzwi. Wiedział, że cichy trzask może zburzyć harmonię, którą tworzyła uderzając lekko w klawisze.

Powietrze nie drgało. Atmosfera nie była napięta, ale coś nadawało jej zniewalający charakter.

Dobrze, że nie mogła go zobaczyć. Lepiej, że on mógł patrzyć na nią.

Zwyczajność

2011-09-20T23:05:00.002+02:00

Dzisiaj przeżyłem coś wspaniałego: obudziłem się.

Mam dwie nogi, chociaż krzywe.

Mam dwie ręce, choć wątłe i słabe.

Mam dwoje oczu, ale jestem krótkowidzem.

Mam usta, a w nich krzywy zgryz.

Mam język, za pomocą którego mówię niewyraźnie.

Mam uszy, a nie odróżniam wysokiego C od A.

Tak.

Jestem szczęśliwy, że żyję.

Szczelina

2011-09-10T21:31:00.001+02:00

Boże proszę Cię raz jeszcze o tym, żebym nie poczuwał się do tego, by w każdej sytuacji musieć coś powiedzieć.

________________________

Myślałem o tym, czy jest możliwość zmiany swojego życia za sprawą 1 decyzji.

Czy 1 modlitwa może przewrócić całe życie do góry nogami?

Miałem wątpliwości. Nie tylko ja.

Ale teraz powołuję się na Świętą Księgę i zawartą w niej historię Szawła a.k.a Św. Pawła.

Gość został zrzucony z konia przez Boga - skutek: stracił wszystko co miał, a zyskał więcej niż oczekiwał.

Jeśli Biblia nie jest Prawdą, to całe moje życie jest Fałszem.

Na szczęście mam przekonanie, że Elohim JEST.

Tyle w temacie.

Brak oczekiwań jest pakietem najlepszych oczekiwań.

2011-08-30T17:10:00.001+02:00

Uwielbiam spotykać ludzi z pasją, którzy mówią o tym co jest ich życiem, z ogniem w oczach, autentycznym przekonaniem i entuzjazmem. Nieważne, czy jest to windsurfing, zbieranie kapsli, wiara w Boga, ukochana osoba czy praca.

Ważne żeby było to coś.

Miałem w życiu wiele zajawek. Zajawek, bo do pasji chyba nie dorosłem, lub co gorsza zdążyłem ją przegapić.

Wydaje mi się, że człowiek, który nie ma pasji nie musi umrzeć, żeby być nieżywy.

Kilka dni temu miałem okazję spędzić cały dzień z ludźmi walczącymi o ochronę środowiska używając dobrodziejstw współczesnej techniki (solary, wiatraki, elektrownie wodne, ograniczenie zużywania energii etc.). To co mnie w nich oczarowało, to właśnie wiara w to, że każdy z nich może zrobić coś dla tego świata, by był on lepszym miejscem. Zapytałem jednego z nich, czy warto jest walczyć o tę energię, skoro równowartość naszego "zysku" energetycznego zbieranego przez przykładowo 2 miesiące za pomocą wiatraków, solarów itp. Las Vegas zużyje w przeciągu 1 nocy?

Opowiedział mi wtedy słowami Mahatma Gandi'ego: "be the change you want to see in the world" - byśmy byli zmianą, którą chcemy zobaczyć w świecie.

Nie jest to historia porywająca i wgniatająca w fotel, ale ten dzień, był jednym z lepszych w moim życiu, bo rozmowy, które mogłem odbyć z ludźmi, których widziałem po raz pierwszy na oczy były niezwykle inspirujące.

Zakochany w idei miłości

2011-08-18T23:40:00.000+02:00

- Czy to możliwe?

- Wszystko jest możliwe.

- A czy to jest realne?

- ...

Strzelam sobie bardzo powoli w łepp za pomocą jakiś tlenków węgla i innych bzdetów. Myślę o przyszłości i główeczka moja ukochana nie musi już czekać na żaden pocisk. Czemuż, o czemuż nie mogę założyć na nos różowych okularów?

Chyba ze względu na moją krótkowzroczność - fizyczną i metaforyczną.

Czy znowu marudzę ponad miarę?

Troszkę.

Czy mi wolno?

Wolno.

Czy słusznie?

...

Moje wypowiedzi stają się coraz bardziej chaotyczne. Niestety nie jest to jedynie zabieg artystyczny.

Nie ględź!

Czy już jestem na tyle spróchniały (nawet nie byłem w stanie napisać tego słowa poprawnie bez korekty), by ogałacać się emocjonalnie publicznie? Czy zawsze byłem tylko dobrym słuchaczem, który nie za bardzo miał cokolwiek do powiedzenia? Czy ze mną nie da się normalnie porozmawiać (nie mylić z gadaniem) przez więcej niż 15 minut?

Nie ględź!

Jak każdego "jutra", tak i tego dzisiejszego, też jest dzień.

Oby.

Uprzedmiotowiony konsument

2011-08-12T13:20:00.002+02:00

Posiadasz plan, czy jesteś tylko jego realizatorem?

Pieniądze są twoje, czy jesteś tylko ich posiadaczem?

Siedzisz na krześle, czy ono ma ciebie na sobie?

Względność.

Banał.

Posiadanie napiętego harmonogramu utrzymuje mnie w formie.

Duże wyzwania.

Zawsze miałem problem z historią Piotra, którego Jezus zawołał do siebie, stojąc na wodzie. Nie chodzi mi o jej koniec i puentę, ale fakt, że Piotr na zawołanie Mistrza najzwyczajniej w świecie spacerował po jeziorze. Robił coś niesamowitego.

A na lądzie zawalał.

Miał problem z czymś najtrudniejszym w życiu - codziennością.

_____________________________________________________

Tutaj dwójeczka, tutaj trójeczka... to przenosisz w to miejsce, a tamto możesz skreślić.

"To gra o wiele trudniejsza od scrabbli

Trudna jak diabli.

Żywioły się zetknęły,

Różne są faktów efekty.

Od nas zależy czy będziemy mieli tu raj na ziemi.

Czysta chemia bez chemii."

Fucking symp*ony.

2011-06-13T01:17:00.000+02:00

Jakoś mi smutno.

Z takiego powodu, że język, którym się posługujemy kuleje. I to na dwie nogi.

Sam nie jestem żadnym Miodkiem, ale mocno irytują mnie popularne już niestety określenia, które nieobce są nie tylko kulturze niskiej, ale wpełzają "na szczyty". Amerykanizacja? Krok na przód w stronę wolności? Wszechobecne chamstwo? Nie wiem.

W momencie kiedy takie a nie inne wyrażenia słyszę z ust określonych osób, czy w pewnych sytuacjach, to nie dziwi mnie to tak bardzo, jak wtedy, kiedy rodzi to pewną sprzeczność w odbiorze.

Przykład z życia?

- Gdzie byłeś w ten weekend?

- W operze i muszę Ci powiedzieć, że było (za)rąbiście/jebiście.

- Pierdolisz?

- Nie, serio było w pytę. Doświadczyłem czegoś niesamowitego.

Może się czepiam, może przejaskrawiam...

...ale chuj!.

_____________________

Szukałem jakiejś grafiki dla tego wpisu i jadąc po najmniejszej linii oporu wstukałem w google grafice "opera" i niestety tylko 5% wyników ukazywało budynek, a reszta dotyczyła przeglądarki internetowej.

Lorem ipsum.

2011-04-17T23:14:00.001+02:00

Skoro nie mówimy nic,
To mówmy chociaż krótko.

Moja racja jest racja najmojsza!

2011-04-12T23:13:00.001+02:00

"Żydy! Paka Millera i masoni!"

"Widziałeś ty kiedyś drugą Irlandię?"

"Wymachuje popieprzeniec tym gumowym kutasem przed komisją!"

"Idziemy na zimnego Lecha?"

"Dla nas, to Polska jest najważniejsza."

"Złodzieje i kłamcy!"

"Żądamy podwyżek dla..."

"Obniżymy podatki i damy!"

"Dała mi... a prostytutki nie da się..."

"Rozbudowa infrastruktury ulega ciągłej eskalacji."

"Katole gniją pod tym pałacem."

"Z całym szacunkiem ale..."

"A w dupę se pan to wsadź!"

"Wiesz, że cukier podskoczył? i ropa."

"To Ruski na pewno."

"A w '97, to takie były kreski, o!"

"Sodoma i Gomora!"

"Bo my walczymy o wolność i to jest norma."

"Zaścianek. Na zachodzie to jest życie..."

"A jego dziadek był w Wermachcie - serio."

"Chciałbym podkreślić wkład naszej partii w:"

"Kierując się nauką JP2, należy wybaczać!"

"Oświata wymaga gruntownej reformy."

"Ja wywiązuję się ze swoich obowiązków."

"Spieprzaj dziadu!"

"Od strony prawnej..."

"Ja to nie mam na kogo głosować."

"Oddaje swój głos na..."

DEMOKRACJA

Ciągłe kłótnie, spory, krytyki, strajki.

Możność wypowiedzi, wyboru, kandydatury.

Perspektywa zmian, działania, rozwoju.

Dostrzeganie różnic, możliwości, alternatyw.

Jest nam źle, ~~ale~~ ALE możemy o tym mówić bez względu na pojemność kieszeni, ilość punktów IQ, zajmowane stanowisko czy pochodzenie.

Masz głos.

Paręnaście lat temu w naszym kraju; kilka momentów temu w Tunezji, Libii, Egipcie; wciąż na Kubie, w Korei.

Milcz.

Właśnie na tym polega największa wartość tego (niedoskonałego) ustroju - że nie musisz bać się własnego zdania.

Gardzisz sporami w sejmie? Ja też, ale dobrze, że mogą one mieć miejsce, bo znaczy to jedynie tyle, że nie ma "jedynej-słusznej-partii", a sprzeciw jest możliwy.

My wariaci skąpani w deszczu...

2011-04-07T19:05:00.000+02:00

Deszcz - moja mała fascynacja.

Odkręcasz kran, nalewasz wodę do czajnika, parzysz herbatę, pijesz.

Bierzesz wdech. Robisz wydech. Para wodna.

Biegniesz szybko, chyba za, bo koszulka zaczyna, jakoś tak bardziej przylegać...

Początek dnia i jego koniec, a równoległe strumienie wody tryskają ze słuchawki.

Halo?

Głucha cisza. Nie, to tylko twój mały, prymitywny wodospad, studio karaoke czy szklany sześcian.

"Nie potrafię Cię pokochać, bo w 70% składasz się z H2O".

Bylebym nie sprawiał, że będzie ona uciekać z twoich oczu w słonej postaci.

Nie lubię goryczy. a kształtuje.

Słodycz chyba dziś nie w cenie. Nie liczona już w kilo-, ale gramach o kolorze szmaragdu.

Język szybki i ostry - trafiający celnie, choć poniżej pasa. Przepraszam.

Deszcz? Jest piękny.

Spróbuj sprawić żeby przestał padać.

Nie potrafisz? Za mało pieniędzy, czy odwagi?

Świat nie należy do ciebie - więcej pokory.

Możesz go zrozumieć w 2, 5, 40%!

Nie chcesz w stu.Dnia swojego ostatnieGo.Poznasz.

I co zostanie? Pełne poznanie.

Płoniesz.

Spalasz się.

Tlisz.

Popiół.

Spotkałem piękną kobietę

2011-03-21T16:39:00.000+01:00

Spotkałem dziś piękną kobietę.

Jej strój nie wskazywał na zamożność.

Gdyby otoczył ją tłum na pewno nie rzuciłaby się w oczy.

Nie szła szybko.

Nie mogła.

Ograniczały ją kule, na których wspierała się idąc po prostym terenie, a schodząc po schodach trzymała się kurczowo barierki.

Krok za krokiem.

Powoli jak małe dziecko.

Krople topniejącego śniegu spadające z dachu rozpryskiwały się wokoło niej.

Podszedłem do niej, zaproponowałem pomoc i mimo grubych szkieł jej okularów zobaczyłem piękne oczy.

Piękne, bo pełne ~~miłości~~ Miłości.

Uśmiech osoby, która mimo jesieni wieku ma w sobie wiosnę, do której widok za oknem się nie umywa.

"Nie dziękuję, jest tutaj poręcz - to wystarczy. Ale pomodlę się za pana." - odpowiedziała...

a mi zwyczajnie odebrało mowę.

Nie było grzmotu błyskawicy, nie spadła żadna gwiazda, nawet nie zatrąbił klakson samochodu, a ja spotkałem w drugim człowieku Jezusa. Jej pokój, siła i serdeczność nie były wyuczone - pochodziły z serca. Nie, to nie był żaden "moherowy beret", to był twardy żołnierz Chrystusa.

Spotkałem dzisiaj piękną kobietę.

Szkarłatny turkus.

2011-03-19T14:03:00.001+01:00

Dzisiaj jest przyszłym "dawno temu".

Moment, który właśnie przeżywasz, za parę chwil stanie się wczoraj.

Wdech, mrugnięcie, wydech, przechwycenie liter - oko-mózg...

...ręka-noga-ściana.

Szansa, błąd, sukces - błysk.

Dbaj o chwilę, która trwa i bynajmniej nie chwytaj jej za mocno, wbrew złotej zasadzie epikurejczyków.

Czy kierując się nauką Jezusa izoluję "ja" od zwykłych przedmiotów?

Czy byłbym w stanie bez stresu, nie posiadając backupa sformatować dysk komputera?

Czy mógłbym wyłączyć na miesiąc komórkę?

Czy byłbym gotowy oddać swój portfel nieznajomemu?

W tym świecie łatwo zyskać poklask, trudniej szacunek, bo ten drugi nie wypływa z Twojej pozycji, osiągnięć i obszernego CV, ale z niezwykłego zwykłego życia, żyjącego dla niezwykłego życia innych.

Odpowiedz na pytanie, bez wymijaczy typu: "zależy kiedy", "czasem" czy "możliwe", "raczej".

Jest tylko stanowcze TAK i NIE.

Czy jesteś dobrym człowiekiem?

Na odpowiedź masz całe życie... I ani dnia więcej.

Zdziadziało to ciało jak flak.

2011-03-11T21:46:00.000+01:00

Szału ni ma, ale powrót jest. Raz jeszcze blog ten poddany został resuscytacji, oby skutecznej. Niech żyje nam sto lat; cyfrowy pomnik niekoniecznie trwalszy niż spiżowy, ale mój ~~mały~~ duży (a co się będę, niech rozmach będzie).

Jak głupiec po omacku szukam odpowiedzi na pytanie "kim jestem?"

To, że składam się w 70% z wody, nie napawa mnie wielkim smutkiem - grunt żeby owe H2O nie zgasiło wewnętrznego płomienia, który na nowo nieporadnie rozpalam używając zakurzonego krzesiwa. Tradycyjne metody powrotu są najskuteczniejsze. Nie sprawdziły się instrukcje wielkich moralizatorów i ich "mentalność zwycięzcy"; podejście pt. "mam-na-to-wyj___ne" jest skuteczna, ale krótką metę. Rozpaczanie nad własnym losem bywa na swój niepowtarzalny sposób przyjemne, ale bezwartościowe, kiedy za łzami nie kryje się pot towarzyszący wysiłkowi związanemu z chęcią poprawy. Artur Schopenhauer miał rację twierdząc, że kontakt ze sztuką czy zwyczajną rozrywką odrywa naszą uwagę od pragnień i pozwala chociaż na krótką chwilę zapomnieć o/zrezygnować z żądz, jednak to też nie rozwiązuje problemów tkwiących głębiej.

Szukanie odpowiedzi w snach? Nieskuteczne, szczególnie w momencie, kiedy stają się one bardziej chore niż wizje najodważniejszego z kubistów. Gwiazdy? Tym bardziej nie, bo są one jedynie elementem szeroko rozumianej przyrody.

Deszcz.

Potrzebuję oczyszczenia.

Z grzechu.

Z nienawiści.

Z uprzedzeń.

Powrotu do źródła Prawdy.

Rzymski prefekt Poncjusz pytał "Co to jest prawda?", nie wiedząc, że odpowiedź na to pytanie była przed jego oczami. A ja? Jak bardzo ślepy muszę być, żeby nie widzieć tego, co dzieje się w moim życiu powtarzając te same błędy. Jak bardzo naiwny jestem myśląc, że coś zrobi się samo. Jak głuchy jestem na wołanie innych proszących o wyciągnięcie ręki...

Czy poznałem tę Prawdę? Nie wiem.

Czy ją zrozumiałem? Na pewno nie.

Czy warto się po Nią schylić używając kolan? Zdecydowanie tak.

Flaga w kolorze biało-czerwonym.

2011-01-15T23:31:00.004+01:00

Bo nasza, jak i wasz flaga mają kolor biało-czerwony.

Bracia o twarzach w kolorze jasnego brązu.

Kiedy nie liczy się, w którą stronę spoglądasz wznosząc modlitwę,

Kiedy znaczenia nie ma gdzie się urodziłeś i jakie było twoje dzieciństwo,

Kiedy nie ważnym jest wykonywany zawód i posiadane wykształcenie.

Kiedy krzycząc słyszą cię miliony, ale nikt nie słucha.

Kiedy wszyscy patrzą twoją krzywdę, ale nikt jej nie widzi.

Kiedy każdy komentuje, ale nikt nic nie mówi.

Kiedy wybuch staje się jedynym sposobem na rozładowanie napięcia,

Kiedy krew nie może zostać w żyłach, bo serce bije zbyt szybko,

Kiedy nadzieja na lepsze jutro widziana jest, jako beznadzieja życia...

Bo nasza, jak i wasz flaga mają kolor biało-czerwony.

Bracia o twarzach w kolorze jasnego brązu...

Wachlarz.

2011-01-08T13:08:00.000+01:00

Ciekawość

Złość

Politowanie

Zażenowanie

Krytyka

Emocje

Pochwała

Zainteresowanie

Gorycz

Frustracja

Dyskusja

Spojrzenie.

Tulisz smuty, zamiast krzyczeć Jupi!

2011-01-03T18:37:00.001+01:00

"Dzisiaj dzień pierwszy reszty twego życia - wczoraj powinieneś na starty spisać.

Z przeszłością kwita, z radością się przywitaj, staw czoła przeciwnościom i tak!

Jutro pa pa smutkom oraz krótko pa wszystkim negatywnym ich skutkom.

Czy jestem złym człowiekiem?

Jakoś tak się składa, że chyba tak.

Ale to wszystko z głupoty, nie z własnych chęci. Słowo.

Jutro czas puścić wodze wyobraźni, ta niechaj zbłaźni niemocy wskaźnik.

Czas na nowe cele, nowe marzenia.

Nie być jak Stanisław "Czerwonoręki" W. i lepiej wyglebać się jak najwcześniej, żeby później opanować technikę upadku a'la Parkour.

Jutro odbicie od dna człowieku, oderwanie od tła, czas na zmiany tera.

Czy warto żyć przeszłością?

Raczej nie. Bo wtedy nie będzie progressu. Takiego życiowego.

Bo życie jest jak ruchome schody jadące w dół, żeby chociaż stać w miejscu trzeba iść do przodu, a żeby się poruszać należy biec.

Jutro uśmierć podłość, unieś swą godność, spróbuj zrozumieć to i podgłośnij."

Rahim - Dzisiaj

Bo masz w sobie wielką wartość,

Jesteś odporny(a) na inflację.

Masz Świat u stóp,

Stawiaj kroki z pewnością.

Niebo nad głową,

Podnieś ją wysoko.

Życie na: Spoko!

2011-01-01T19:10:00.000+01:00

- Co robisz?

- Nasłuchuję. Słucham świata.

- Rozumiem... i starasz się ułożyć to w jedną całość

- Nawet nie próbuję - nie da się.

Jesteśmy zbyt blisko siebie, by móc o sobie zapomnieć.

Jesteśmy zbyt daleko siebie, by normalnie rozmawiać.

Jesteśmy zbyt blisko siebie, by powiedzieć "żegnaj",

a zbyt daleko, by jak dawniej powiedzieć "witaj".

Zbyt dużo skradzionych snów,

a tak mało wypowiedzianych słów.

Dlaczego pewne mosty muszą zostać spalone? Bo najczęściej miejsca, do których się idzie, lub z których się przychodzi są pełne ognia, iskier, emocji, uczuć.

Po co przechodzić na drugą stronę po deskach przesiąkniętych benzyną z pochodnią w ręku? Żeby dzięki temu światłu w ręku zobaczyć co jest po drugiej stronie. Zaprzepaszczenie pewnych możliwości jest wpisane w koszty.

Ci sami ludzie.

Te same miejsca.

Podobne sytuacje.

- Co tam u Ciebie?

- Spoko. A u Ciebie?

- Spoko.

Dlaczego ostatnie wpisy są zabarwione negatywnie i napisane bez polotu? Jak kiedyś pisałem, tutaj wyrzyguję się emocjonalnie. Po całych dniach z przylepionym grymasem uśmiechu na ustach musi nastąpić moment, w którym będzie można rzucić to daleko i wysoko w przestrzeń i uwolnić te emocje, które stara się trzymać na wodzy. Wszystko dla jako-takiego zdrowia psychicznego.

Odejdź Pan! Do obory chłopie!.

2010-12-25T23:32:00.000+01:00

Jest kilka powodów, przez które nie lubię Świąt Bożego Narodzenia, w których starring: Me.

Tak doszło do mnie, że wszystko co działo się w związku z obchodzeniem tegorocznych Świąt w moim wykonaniu było na szybko.

Prezenty kupowane na wariata, w ostatniej chwili, przy tak zwanej okazji, w drodze ze szkoły do domu, pomiędzy poszczególnymi klapsami filmu studniówkowego. Lubię je dawać bardziej niż otrzymywać, bo jakoś uważam, że nie zasługuję na przynajmniej połowę z nich.

Życzenia przy wigilijnym stole odczułem, jako takie bez większego wkładu własnego, przy użyciu oklepanych formułek powtarzanych z roku na rok co najmniej 3 razy nań - na Święta, Nowy Rok, urodziny i tym podobne. Obyło się na szczęście bez smsowych rymowanek ściągniętych prosto z Internetu, za co Bóg-zapłać.

W te grudniowe dni czuję jakoś tak źle, ale pod względem tym, że ja jestem zły. Dochodzi do mnie wiele aspektów potwierdzających tezę "mea culpa", chociaż to może dobrze, bo jest to otwarcie oczu na parę spraw... nie. Raczej ich przetarcie. Na otwarcie brak mi odwagi.

Patrzę na stół. Patrzę do lodówki, piekarnika. Spoglądam pod choinkę, na nią. Przyglądam się wystawom sklepowym. Czytam wypowiedzi na serwisach społecznościowych.

Co widzę? Dużo świecidełek, mnogość ciast, mnóstwo piękności, śliczności, bogactwa, liczne tradycje, których znaczenie zostało zatracone.

Pęd.

Przesyt.

Udawanie.

Znam odpowiedź na pytanie, które przyszło do mnie samo:

Czy mój dom jest KARCZMĄ pięknie przystrojoną, pełną gości i zabawy, ale z której gościu mój miły... podróżniku? chłystku! lepiej skieruj się do STAJNI, przytułku dla potrzebujących. Co ja robię, by nad tym miejscem z czystym sumieniem mogła zatrzymać się gwiazda betlejemska...?

Do plusów zaliczę na pewno wigilijkę klasową, która prawdziwie sprawiła mi frajdę, bo była taka... autentyczna.

I radochę ze skupienia całej rodziny w jednym miejscu, w jednym czasie, co łatwym nie jest. Odbycie świetnych rozmów, które nie wiedzieć czemu zawsze mają swoje miejsce w kuchni. Możliwość dostrzeżenia definicji szczerości ze strony dzieciaków, które jeśli zatają prawdę, to "niechcący" i są tak niewinne.

Jezu, naucz mnie być dzieckiem.

Jezu, naucz mnie przyjąć Cię jako dziecko.

Jezu, naucz mnie prawdziwych uczuć.

Amen.

Arte Tollere

2010-12-07T17:49:00.000+01:00

Gdyby ktoś mógł podpiąć jakąś kolumnę na mini-jacku do mojego mózgu, to stawiam bańkę, że wypieprzyłoby bassy.

DJ, scratch this f***ing vinyl!

Szuflada w mózgu, z napisem "nie rusz!" zaczyna się przepełniać i w końcu da o sobie znać, kiedy dno gruchnie z hukiem 200 armat artylerii ruskiej.

Nie jestem w nastroju.

Ciągłe robienie dobrej miny do złej gry męczy. Tym bardziej, że nie istnieje zasada fair play i przychodzi nam grać wciąż w roli gościa.

"Tak, wszystko jest okey.

Nie, nic mi nie jest."

Czuję.

Abonent jest czasowo poza zasięgiem świata.

Uroboros.

2010-12-06T17:33:00.003+01:00

Słucham muzyki klasycznej i chóralnej, konkretniej grupy "Dead Can Dance" i momentami czuję się jak jakiś psychol. Z jakiś filmów mam obraz popieprzonego świra, który słuchając Bacha planuje zbrodnię, lub oddaje się pożeraniu zwłok swoich ofiar... i kręci się w kółko ze słuchawkami na uszach widząc obraz masakry... Tak wiem - jestem dziwny.

Czasem trudno jest mi się połapać w tym świecie. Niby znam go już te paręnaście lat i poznałem jakieś podstawowe mechanizmy nim rządzące, a on ciągle mnie zadziwia. To podobno dobrze, bo słyszałem gdzieś, że starymi stajemy się wtedy, gdy świat przestaje nas zaskakiwać i tracimy wewnętrzną ciekawość. Tyle, że ja nie szukam specjalnie nowych doznań, bo w sumie dobrze jest mi tak jak jest, ale te doświadczenia przychodzą wciąż i wciąż. Te nowości dają momentami w kość, bo wolałbym móc wpisać je w jakiś wypracowany schemat i rozwiązywać z biegu, ale nie! Rusz człowieku tą zapyziałą łepetyną i nadstawiaj po raz kolejny tyłek, by móc oberwać w niego soczystego kopniaka od przyjaciela zwanego życiem. Zastanawiam się, dlaczego brak mi polotu i świeżości, a moja niekonwencjonalność ogranicza się do nic nieznaczących skrótów myślowych, które rozumiem tylko ja. Ha! ponieważ jestem jednym (nie mylić z jedynym) z Everymanów tego świata.

Ciągle trzymam się swojej tezy, że lepiej jest czuć jakieś emocje - dobre lub złe, aniżeli nie czuć nic. Trwanie w niebycie emocjonalnym, uczuciowym jest śmiertelne i żaden specyfik, przed którego zażyciem należy zapoznać się z treścią ulotki dołączonej do opakowania lub skonsultować się z lekarzem lub farmaceutą nie pomoże.

Pocieszam się faktem, że obecnie - "czuję", chociaż boli jak cholera.

Jak mówiła pewna znana mi, mądra osoba: "dlaczego mówi się proza życia? Przecież ono może być poematem".

Tak.

Heroikomicznym.

Koniec pokuty - powrót do życia.

2010-12-02T17:36:00.003+01:00

Ello,

Nie, nie opuściłem tego miejsca, wciąż jestem z nim związany.

Jedynie skończył się okres fascynacji, a po drodze pojawiły się pewne zawirowania.

Był taki moment, kiedy to można by powiedzieć, że napawałem się cierpieniem, które sam sobie kreowałem. Ot takie wygodne postawienie się w pozycji ofiary i "jedynego sprawiedliwego w krainie zła". Bo jakże miło jest czasem się nad sobą poużalać i wymagać od innych by ci współczuli... mMm... bezcenne.

Natomiast do czego to prowadzi? W moim przypadku do niczego konstruktywnego, ale potrzebuje raz na 2-3 miesiące takiego resetu emocjonalnego, by później móc wrócić do rzeczywistości z wolą walki.

Rozczarowany obrotem pewnych spraw, które co by nie było, są dla mnie cenne. Czasem lepsze jest ciche nie od głośnego może, ale to drugie niesie z sobą dawkę nadziei, która uspokaja jak morfina. Nie leczy, ale daje ukojenie.

Brak głębokich przemyśleń, jedynie stwierdzenie, że Bóg pomaga potrzebującym.

Nieważne jak Go nazywasz: Allah, Jahwe czy Ojciec.

Byleby trzymać się Jego płaszcza i nie puszczać nawet kiedy jest ci wygodnie i dobrze, bo w jednym momencie wiele może się zmienić.

Dużo może się zmienić, ale nie On.

Cyna, Cynk, Cynik.

2010-11-17T21:32:00.001+01:00

Powtarzając za Konradem Lewandowskim i jego książką "Bo kombinerki były brutalne":

Nie ma większych drani od nawróconych na cynizm idealistów.

To przykre, ale prawdziwe.

Dlaczego przykre?

Bo jestem idealistą.

Nadużywającym cynizmu.

A trudno słucha się trudnej prawdy o sobie.

Nie raz chciałbym polecieć do Londynu, by w tym mieście móc udać się do Hyde Parku i wykrzyczeć, to co mnie wpienia. Ewentualnie zrobić w domu pokój totalnie wyciszony. Miejsce doskonałe do słuchania muzyki i wyrzygiwania się emocjonalnego.

Nie, nie potrzebuję pomocy.

Dzieciak.

2010-11-16T21:28:00.000+01:00

Co się dzieje?

W sumie dużo.

Co opiszę?

W sumie mało.

Cieszy mnie opcja tego, że znajduję ostatnio nawet całkiem spory pakiet czasu na myślenie, czyli na coś niezbędnego do życia Homo Sapiens. Nie chodzi o kombinowanie, liczenie czy kalkulowanie, ale sprzątanie wewnętrzne. Niejeden kontener śmieci-myśli został wywieziony, a na ich miejsce pojawiło się trochę świeżych pomysłów i odkopana została niejedna, dawna idea.

Jestem naiwny? Może trochę. Może bardziej niż trochę. Trochę na pewno tak. Z pewnością jestem trochę naiwny.

Jestem naiwny.

Potrzebuję mapy, by dojść do chaosu, który stwarza pozór bezpieczeństwa. Jaki wybrać azymut pozwalający stąpać ze spokojem na granicy porządku i niepoukładania, radości i goryczy, miłości i śmierci?

Lubię szukać grafik do wpisów. Bywa, że mówią one więcej niż słowa, no chyba, że czytasz między wierszami.

Nie rozumiesz nic ze słów, które padły?

Nie szkodzi.

Nie musisz.

O słowach słów kilka.

2010-11-06T23:13:00.002+01:00

Ello,
Zacznę nietypowo, bo od przytoczenia pewnych słów:

"- Cóż to czytasz, mości książę?

- Słowa, słowa, słowa."

~ Hamlet - William Shakespeare

Jaką wartość mają słowa w naszych czasach? Jaką wartość mają one konkretnie dla mnie?

Świat, który nas otacza jest aż przesycony ilością słów, których potok zalewa nas zewsząd. Wszechogarniające komunikaty, ogłoszenia, wiadomości. Jak w tym chaosie odnaleźć coś cennego? W zasadzie chaos jest rodzajem porządku, który może czasem łatwiej jest nam przyjąć, jednak brak nam odpowiedniego algorytmu.

Z jednej strony mamy masę nagromadzonych słów, a z drugiej skrajne skracanie wszelakich wyrażeń tak, że stają się one jedynie hasłami. Hasła te przepełniają nasze życie, byśmy zaczęli się nimi posługiwać. Inkrustują nasz słownik i stają się czymś na tyle zwyczajnym, że w końcu zapominamy skąd wziął się i co znaczył dany skrót myślowy, który zdążył wwiercić się w naszą podświadomość - punkt dla mediów, socjologów.

Dość mam wszechogarniajacego patosu. Świata, w którym używamy słów, nie zdając sobie sprawy z tego, co one znaczą. Bo czym stały się tożsamość, szacunek, sensualizm, empatia, życie, wiara...? Kiedy są one pełne prawdy, a kiedy stają się napompowanymi zwrotami?

Ponadczasowa myśl głosi: pomyśl zanim coś powiesz - przekładając to na język współczesny: lepiej czasem wcisnąć delete niż enter. Słowo niestety może zabić - nie dosłownie, ale mentalnie, chociażby odcinając komuś skrzydła nadziei, gasząc ogień uczucia czy upodlająco wbić głęboko w ziemię.

Nie, dość! Za dużo narzekania.

Odkręcam gniazdko elektryczne nadstawiając kubek, bo potrzebuję od zaraz napięcia i energii.

Nutka optymizmu, kapnięcie radości.

2010-11-01T23:27:00.001+01:00

Ello,

Jestem szczęśliwy i to nie tak głupawkowato radosny, ale autentycznie odczuwam pozytywne emocje.

I to jest już wielki atut, że odczuwam jakiekolwiek emocje, a kiedy są dobre, to pozostaje tylko chwycić wiosło i płynąć tą krainą w mleko i miód opływającą.

Co dobrego?

Poniedziałek, a legalnie nie było mnie w szkole.

Wyspałem się (!), ale nie przespałem, czyli nie rozleniwiłem się w łóżku za długo.

Zdążyłem zrobić wszystko na dzień jutrzejszy, chociaż nie wierzyłem w to ani ja, ani nikt z mojego otoczenia.

Miły wieczór, podczas którego rozpływam się w muzyce

Zostałem zainspirowany do tego przez kogoś, kto grzeje się teraz na 36*N, 10*E (staram się dobierać proste słowa).

Mam 5 kresek zasięgu na komórce.

Generalnie doceniam to co mam.

I dzisiaj wyjątkowo nie ma i nie będzie narzekania, Ha!

Opisać nieopisywalne.

2010-11-01T01:21:00.003+01:00

Ello,

Dobry dzień z fantastycznym końcem.

Całkiem dobry, wciągający film.
Fenomenalna panorama miasta nocą spod Starobielskiego Krzyża.
Zjawiskowe niebo pełne gwiazd z pomarańczowawym Księżycem.
Pielgrzymka po cmentarzu we wspaniałym towarzystwie.
Pełne zrozumienie.
Powrót do pięknych chwil.

Wszystko zapakowane w oderwanie od rzeczywistości i zapomnienie o zwykłych problemach.

Wdzięczność i Wolność na 100%.

Głos ludu - głosem głuchym.

2010-10-30T17:56:00.002+02:00

Ello,

Oglądałem dzisiaj końcówkę programu rozrywkowego (?!) Tap Madl, w którym to uczestniczki poddają się ocenie jury, decydującego, która z potencjalnych modelek odpadnie w tym tygodniu i nie będzie miała szans na zostanie tytułową tap madl - tyle tytułem wstępu. Zapytasz człowieku po co to oglądałem? Po to by zobaczyć, co ludzie są w stanie zrobić dla sławy i jaki poziom trzyma współczesna telewizja. Cóż... na oba pytania odpowiedź jest smutna.

Zaczynając od drugiego pytania, bo tutaj odpowiedź będzie krótka - żenujący. Kiedy jeszcze chodziłem na zajęcia teatralne, dyrektor i reżyser Teatru Polskiego Robert Talarczyk powiedział, że tworząc przedstawienie trzeba założyć, że widz jest inteligentniejszy od nas - twórców, więc ja się pytam (niestety jedynie retorycznie), na poziom intelektualny kogo tworzone są takie szmiry? Twierdzę, może idealistycznie, że telewizję kreują ludzie mądrzy, którzy jednak nie zakończyli swojej edukacji na szkole podstawowej i nawet przewyższają mnie swoim obyciem w świecie, więc czemu w swoim domu dostaję jedynie dodatek do rzymskiego chleba? Bo nie mogę nazwać tego inaczej jak igrzyska.

Co telewizja publiczna ma mi do zaoferowania w przeciągu tygodnia? 24 seriale (!) - policzyłem, z 13 teleturniejów, pakiet wiadomości na każdym kanale (w zależności od tego, kto jaką opcję polityczną preferuje) i pozycje takie jak Taniec z Gwiazdami, Mam Talent, kiedyś You Can Dance, Jak oni śpiewają czy Tańczą na lodzie lub Świrują w cyrku... Nie jestem w stanie wymienić wszystkich pozycji, ale w każdym razie formuła jest prosta.

Gladiator wychodzi na arenę, podjudzona wcześniej publiczność skanduje jego imię, nasz bohater wykonuje swój popisowy numer. Ława, która jest głosem ludu wygłasza swoją opinię, by później społeczeństwo mogło wybrać - CHWAŁA czy ŚMIERĆ medialna. Pamięć o zwycięzcy potencjalnie ma przetrwać na wieki! ...ale z reguły wypala się do kolejnego sezonu emisyjnego.

Czy to nie brzmi choć trochę znajomo?

A wracając jeszcze do naszych Top Modelek, to przeraziło mnie nastawienie tych kobiet, które wybrały się do tego programu, ale przed kamerami wciąż przyznają, że nie mają siły przebicia i są wykończone psychicznie. Oczywistym jest, że obnażają się fizycznie, ale co jest gorsze - psychicznie. Pozbawiają się całej intymności, wystawiając na światło dzienne wszystko, co je dotyczy. Stają zupełnie nagie psychicznie przed paro milionową widownią, krzyczącą CHLEBA i IGRZYSK! Konsumpcji, sexu, kłótni, brutalności, błazenady zakrytej płaszczem powierzchownej przyzwoitości!

Więcej, mocniej, szybciej, intensywniej, bardziej!

Dokąd idziesz współczesna Rozrywko?

...a może... dokąd się cofasz...?

Quatro. Tłumaczą się winni.

2010-10-28T23:52:00.001+02:00

Ello,

Znowu piszesz? Tak, piszę, bo to jest dla mnie oczyszczenie.

Ale żeby tak dzień w dzień? Tak, bo mam do tego zapał, a już zacząłem zapominać co to słowo oznacza, więc tym bardziej czerpię z niego chochlami i korzystam, póki jest gorący. Tak...

Pasja.

Jak bardzo brakowało mi tego słowa, a może bardziej jego zastosowania w życiu. Teraz wyżywam się "twórczo" (duże słowo) nie bacząc na poprawność językową, na formę i te wszystkie inne (nie powiem, że niepotrzebne) ograniczenia, które atakują mnie przy każdym wypracowaniu. Ha! teraz nie muszę się bać, że ktoś przyjdzie z czerwonym długopisem i zapaćka mi marginesy odejmując punkty za rozwinięcie.

To jest coś co polecam: napisać coś ot tak, i bawić się tym, jako twórca, a nie rzemieślnik.

Chciałbym wyjaśnić sprawę bałaganu, który będzie rozwijał się pod tym adresem. Będę pisał o sobie, o swoim myśleniu i patrzeniu na własne życie. Znajdą się tutaj również komentarze odnośnie świata (a co ja się będę!) tego globalnego ale i bliskiego mi. Unikać będę opinii na temat ludzi znanych mi bezpośrednio i wystrzegać się będę używania emotikonek - im mówię stanowcze nie, kiedy mam więcej czasu, by opisać emocje i stany wewnętrzne [czyt. więcej czasu niż potrzeba, na wklepanie dwukropka i jakiegoś dopełniacza].

Miało być o marzeniach, które się spełniają, ale niestety oczy i palce odmawiają mi już posłuszeństwa, a jak mawiali Indianie, górale, wróżki i cyganie "jutro też jest dzień..." i wieczór, który można poświęcić na wypociny językowe.

Tres. Niedostępność? Nie... Przesyt!

2010-10-27T20:36:00.003+02:00

Ello,

Codzienność. Czym jest dla mnie?

Czasem jedną wielką improwizacją,

Rzadziej uporządkowanym planem.

Zawsze niesie jakąś dawkę radości,

Ale słodycz nie jest tak doskonała,

Kiedy nie jest zaprawiona goryczą.

Te ostatnie słowa zapadły mi w pamięci po obejrzeniu filmu Vanilla Sky, który okazał się całkiem niezły. Ostatnio krąży wokół mnie dużo obrazów onirycznych i sen sam w sobie, zaczął mnie fascynować. Bo czym on jest, jeśli nie projekcją naszego umysłu? A skoro tak, to skąd w naszej podświadomości biorą się takie a nie inne wyobrażenia? I nie! nie chcę wierzyć, że jest to zależne od faz Księżyca - ta teoria jest zbyt płytka. Wiedząc, że myśli to w praktyce fale mózgowe chciałbym zobaczyć jaki wykres mają moje, a nuż zaprezentuje coś, hmm... czego nie będą w stanie opisać matematycy i fizycy .

Sen.

Stan umysłu.

Piękna czynność.

Odbicie osobowości.

Dzikie uśpienie świadomości.

Uwielbiam wyczekiwać na ten moment w ciągu dnia, kiedy położę w tej cudownej, nieskazitelnej, wspaniałej i zjawiskowej przestrzeni mojego pokoju zagospodarowanej przez mebel, z którym przez te lata zdążyłem się zaprzyjaźnić i przenieść się w centrum akcji, jako bohater epickiej historii. Nie myślę o tym co działo się tego dnia, lub co czeka mnie następnego, bo za dużo czasu i energii poświęcam na to będąc na nogach. Wystarczy mi podróż do krainy Morfeusza.

Apel!

Nie ustawiajcie na telefonie jako budzik swojej ulubionej piosenki - to się nie sprawdza. Wstawanie nie stanie się prostszym, z dodatkiem uśmiechu na ustach, a jedynym powstałym produktem będzie rosnąca niechęć, zmieniająca się w nienawiść, do niegdyś ukochanego utworu.

AfterEdit: Kącik filmów godnych polecenia, związanych z tematyką snów:
Fight Club, Incepcja, Vanilla Sky, Donnie Darko.

Claude Monet - Vanilla Sky

Dos. Piruety na pięcie.

2010-10-26T22:18:00.003+02:00

Ello,

Zastanawiałem się nad zmianą postrzegania się przez się, tzn. jaki byłem czy jestem.

c'mon, nie da się tego zamknąć w jakieś sztywne ramy, bo takowe nie istnieją, ale widzę podział na pewne 3 stadia charakteru:

- nieśmiały szary szczurek (bo myszą być nie chcę)

- roześmiana bananowa popierdółka

- Stańczyk, kolorowy gość (może błazen) zadumany nad losami świata.

Przyznaję: mam romans z Ciszą i Ciemnością.

Z tego hermetycznego związku spłodzone są myśli, które przechodzą właśnie bunt młodzieńczy czy inny Sturm und Drang.

Pierwszy i ostatni raz na tym blogu padnie to nazwisko więc drżyj serwerze!

Justin Bieber.

Gość, do którego nic nie mam. Tworzy muzykę, na którą w pewnych środowiskach jest popyt - okey. Nie trawię tego typu "twórczości", ale niech sobie będzie, póki nie pali na scenie kotów czy nie drze Biblii.

Jedyni ludzie, do których mam pretensje to goście od marketingu, którzy zrobili krzywdę temu, co by nie mówić, dzieciakowi. Założę się, że za 5 lat

a) nikt nie będzie o nim pamiętał

b) wpadnie w wielkie g____ i będzie miał psychikę skrzywioną jak paragraf i pod niejeden będzie mógł podpaść.

Ktoś podbija zakład? Stawiam sto PLNów.

Dlaczego to piszę o tej postaci? A no bo dzisiaj widziałem trailer z produkowanego właśnie filmu 3D, będącego jego biografią.

I co z tego? tak naprawdę to nic, ale rozśmieszyło mnie to, zmieszało i sprawiło, że usta me bezdźwięcznie wypowiedziały słowo, które stało się atrybutem Bogusia Lindy.

Wnioski.

Cieszę się niesamowicie z faktu, że nie jestem znany na większą skale. To jest jedno z większych błogosławieństw, które mnie spotkało. Jak to mówią najgorzej spada się z dużej wysokości, a ja od małego mam jej lęk.

Mykam sobie po szlakach wyobraźni i co jakiś czas muszę odskakiwać w bok, by jakaś "gwiazda" nie gruchnęła mi na głowę z rachitycznego pomniku, który chcą sobie wybudować... Ech. Czemu tylko za cegły biorą sobie ciała trupów, po których pną się do celu...

Uno. Zmierzając do niewiadomokąd.

2010-10-25T19:52:00.007+02:00

Ello!

Czas na mały powrót w kiepskim stylu przeciętnego człowieka!

W słuchawkach leci coś pozytywnego, miękkie, pomarańczowe światło rozlało się po moim pokoju niczym mleko, nad którym nie warto płakać, a za oknem od paru godzin nie widać już nic poza głuchą jak pień ciemnością łączącą się z ciszą.

Do perfekcji opanowałem odcinanie się od myśli, że będę miał w tym roku tura, bo ze zwierząt to bliżej mi do stwora podobnego do mantikory, z tym wyjątkiem, że będę miał skrzydła mola, móżdżek ptaka i ciało leniwca. aha! no i ogon, na który ktoś nadepnął.

Ten wpis nie zmierza do jakiegoś konkretnego punktu, jest raczej zbitką luźnych myśli.

Tak jakoś się składa, że pierwszy wpis/odcinek/rozdział czegoś nieznanego zwykle odbierany jest jako coś niezapowiadającego się dobrze. No przynajmniej w moim wypadku.

To miejsce traktował będę jako miejsce zrzutki moich myśli, ot co! Dużo skrótów myślowych, trochę porównań, kilka obrazów, parę tajemnic i odrobina zabawy ze słowem.

A skończymy urwaną myślą pochodzącą z III części Dziadów: "I mam je, mam je, mam - tych skrzy..."